Thom Yorke stworzył dzieło kompletne, dojrzałe i świetnie oddziałujące na zmysły. A przecież to pierwsza ścieżka dźwiękowa do pełnometrażowego filmu jaką skomponował w całości.
Najlepsze w tej muzyce jest to, że każda z kompozycji wspaniale łączy się z obrazem, ale może też funkcjonować bez niego. Niezależnie od tego czy idzie się ulicami miasta jesienną nocą, siedzi w pokoju przy zgaszonym świetle czy wreszcie ogląda film Luki Guadagniniego na sali kinowej: niemal wszystkie utwory budują atmosferę niepokoju. Ten klimat jest niezwykle ważny dla ostatecznego odbioru obu dzieł (filmu i muzyki). A Storm that Took Everything ustanawia go poprzez głośne i niepokojące dźwięki syntezatorów modularnych, uderzenia w dzwonki i odgłosy imitujące wiatr. W utworach można usłyszeć London Contemporary Orchestra and Choir, która wcześniej współpracowała z Yorkiem podczas nagrywania albumu Radiohead, A Moon Shaped Pool. Każda z orkiestracji brzmi znakomicie, a chór orkiestry udziela się w melancholijnym The Conjuring of Anke i mrocznym Sabbath Incantation.

Z pośród wspaniałych interludiów i instrumentalizacji na tej ścieżce dźwiękowej najbardziej wyróżniają się zawierające powtarzający się przez cały film motyw muzyczny Belongings Thrown into the River i The Inevitable Pull, ponure The Hooks, senne Klemperer Walks, The Conjuring of Anke, The Olga’s Destruction (Volk tape) The Jumps, fantastyczny, przywołujący echa krautrocka i zgrabnie łączący je z ambientem, niepokojący Volk, rewelacyjny, trwający 14 minut, przestrzenny i mroczny, ambientowy A Choir of One oraz The Room of Compartments. Wspomniana repetytywność również odgrywa znaczącą rolę w odbiorze dzieła: powracający kilka razy główny motyw muzyczny działa niczym zaklęcie. Wszystkie te kompozycje zostały znakomicie wplecione w film, a same w sobie hipnotyzują każdym dźwiękiem i stwarzają niesamowity klimat.

Szczególną uwagę warto zwrócić też na utwory, w których można usłyszeć głos Yorke’a. Suspirium to jedna z najpiękniejszych piosenek jaka powstała w ostatnim czasie. Zarówno na płycie, jak i w filmie można usłyszeć ją dwa razy: Suspirum Finale to rozbudowana i delikatnie przearanżowana (dodano instrumenty smyczkowe), siedmiominutowa wersja utworu. W świetnym Has Ended na perkusji zagrał syn muzyka, Noah Yorke. Tekst piosenki zawiera aluzje polityczne dotyczące obecnej sytuacji w Stanach Zjednoczonych i na świecie Dzięki zręcznym metaforom tekst ten znalazł wydźwięk w filmie, w którym pojawiają się nawiązania polityczne – jego akcja rozgrywa się w 1977 roku, w podzielonym Berlinie. Open Again i Unmade, tym razem hipnotyzujące nastrojową grą na fortepianie brzmią równie wspaniale. Bardzo wyróżnia się też ambientowe The Universe is Indifferent, z wykorzystaniem sitaru i zniekształconym, chłodnym głosem wokalisty.

Thom Yorke skomponował niesamowicie angażującą ścieżkę dźwiękową. Pełna rewelacyjnych kompozycji Suspiria (Music for the Luca Guadagnino Film) wspaniale uzupełnia się z obrazem, ale może też funkcjonować jako odrębne, autonomiczne dzieło. Wydawnictwo urzeka i hipnotyzuje brzmieniem, mrokiem i atmosferą niepokoju.