Neil Milton to mieszkający w Warszawie doświadczony i utalentowany muzyk szkockiego pochodzenia. W przeszłości grał w post-punkowym / post-rockowym zespole Troika i Polskim post-rockowym The Frozen North. Po rozpadzie zespołów zaczął komponować i nagrywać głównie współczesną muzykę klasyczną, eksperymentalną i ambient. 14 września, nakładem jego wytwórni Too Many Fireworks, ukazała się jego EP-ka Singing As You Leave.

Milton w pewien sposób wziął wszystko co najlepsze z popu lat 60. i indie-popu lat 90, dodał swój oryginalny styl tworzenia piosenek i zmieszał wszystko w świetne kompozycje. EP-kę rozpoczyna porywający utwór tytułowy. Zapadająca w pamięć melodia i najostzejsza na płycie gitara sprawdza się świetnie i wraz z tekstem oraz pełnym zaangażowania głosem wokalisty przekazuje to co w tym utworze najważniejsze: czyste emocje. Neil Milton zdecydowanie wie jak zawrzeć je w swoich piosenkach. Jest również bardzo dobrym tekściarzem. Słowa tytułowego numeru, społecznego komentarza dotyczącego Brexitu, wyrażają niepokój, niepewność a nawet złość (Evidence we can’t ignore / Tired of all your f****** lies / [….] You’re just the dog that caught the car). To mocny tekst i ważna piosenka.

Później muzyka zwalnia. Bird Sanctuary to łagodna, akustyczna pieśń, w której gościnnie udziela się grająca na skrzypcach Aga Olek. Instrument ten stwarza wyjątkową atmosferę błogości, która znów (w poprzedniej piosence skontrastowano świetną, wpadającą w ucho melodię z ważnym i chwilami mocnym tekstem) jawi się jako kontrast do raczej smutnego tekstu o zagubieniu w miłości (There must be a better song to sing / Some harmony to mend our broken wings / Protect us from whatever we may bring / Are we alright now?) Można wręcz poczuć chłód wkradającej się melancholii. Do niej dochodzi jeszcze nostalgia, w postaci następnego utworu. Local Fan napisany został w uznaniu ojca Miltona. Oboje wiernie kibicują lokalnej nisko-ligowej drużyny piłki nożnej. Na początku piosenki można nawet usłyszeć fragment meczu. Ogólna radosna atmosfera kawałka i rytm do którego można klaskać (samo klaskanie zostało oczywiście użyte w nagraniu) działa jak przyjemny wietrzyk w upalny dzień i brzmi przyjemnie. Podobnie Sixes and Eights, w której najbardziej można usłyszeć wpływ twórczości The Beach Boys, dzięki harmonii wokalnej (chórki z samym sobą?) i lekkości brzmienia. Piosenka równie dobrze mogłaby zostać wydana w latach 60. Bardzo łatwo podróżować w czasie słuchając takiej muzyki. Bridge Will Burn to jedna z najlepszych piosenek na tym minialbumie. Można tylko zamknąć oczy i słuchać pięknej melodii, reverbu i głosu wokalisty. Gdy płyta się kończy, melancholia znów przejmuje nad wszystkim kontrolę.

Kompozycje Neila Miltona pełne są pasji i wrażliwości. Piosenki na Singing As You Leave są pełne emocji i autentyczności. Dzięki stworzeniu wyjątkowego klimatu – zmieszania ze sobą melancholii, smutku, nostalgii, radości i nadziei – reprezentują one to co najlepsze w muzyce niezależnej. Obok tego wydawnictwa nie można przejść obojętnie.Will Burn is one of the finest songs on the short album. One can just close his / her eyes and listen to its melody, reverb and the vocalist’s voice. Melancholy takes over again, as the EP ends.